‘Hoe is het nu?’ werd er oprecht belangstellend gevraagd.
Ik heb er lang over na moeten denken, maar mijn gedachten gaan een beetje deze kant op:

Ik voel mij als een blindganger uit een grote oorlog.
Van hoog gevallen en met een doffe dreun neergekomen. Als men dan van de eerste schrik bijgekomen is en het opgewaaide stof zich gesetteld heeft, begint het langzame bedekken met het stuifzand van het eeuwig voortschrijdende leven.
Het fijne stof, een zachte mantel.
En hoe bedekkender deze wordt en de wereld draait en draait en draait, hoe meer het koude staal slechts een heuveltje in het zachte zand van het pad van het leven wordt.
Een glooiing slechts, met tijd.
Maar onder het zand en de vergetelheid staat ze nog steeds op scherp.
Dus niet te hard over het heuveltje rennen, een flinke bons zou haar wel eens kunnen laten springen.

Hoe is het nu?
Nee, ik heb betere tijden gehad.
~
- posted by Bart @ 17:20