Bart ook bloggen
vrijdag, september 30, 2005
Junkfood-junkie:
Langzaam maar gestaag draaien de raderen in mijn hoofd:
“De conducteur heeft vanmiddag m’n retourtje Enschede niet geknipt”
...
“Dan kan ik eigelijk best nog een keer op-en-neer om een Whopper te halen…”
~
zaterdag, september 17, 2005
Kijk, het werkt zo:
Ik heb een buurman.
En dan een buurman die een vogel heeft.
Maar de buurman wil een hond.
En dan regelt de buurman ook een hond.
En dan heb ik dus een vogel.
Een blauwe vogel.
Nu hangt de spel-CD ‘Western Desperado’s’ aan een touwtje in de kooi van de blauwe vogel.
En dan is dat toch best aardig, zo’n spel.
Want een spiegeltje vinden die vogels namelijk leuk.
Geloof ik.
~
woensdag, september 14, 2005
dinsdag, september 06, 2005
De koude oorlog met mijn computer is nu dusdanig geëscaleerd dat ik ‘m naar zo’n –cencuur– zal brengen om duidelijk te krijgen wie nu de baas is.
Voor de tussentijd heb ik mijn oude Win98-machine maar weer eens aangeslingerd.
De nieuwe anti-spyware die ik er op zette schrok zich rot van ’t oude beestje.
Op m’n bureaublad vond ik een oude mail die ik ooit eens heb gestuurd.
Iets meer dan een jaar oud, dus van vlak voor het circus begon:
Een blik in een duistere geest. Enjoy:
Gestileerde lucht,
Maar is uiteindelijk niet alles lucht?
Of beter nog, luchtledig, een vacuüm?
Wat zien wij om ons heen?
Een eindeloze malle-molen die draait en draait en draait en nergens heen gaat.
We zijn holle schulpen.
Holle schulpen soms gevuld met blijdschap, soms met geluk, soms met onvrede, soms met ellende, maar uiteindelijk altijd weer die holle schulp.
Diep van binnen helemaal niets.
Mensen vinden elkaar en gaan samen. Zo ontstaan de nieuwe mensen, dat is hoe wij hier kwamen.
En dan vinden wij zelf en gaan wij zelf samen. En terwijl wij dan zien hoe onze opvolgers op hun manier ons pad bewandelen gaan wij langzaam naar daar waar alle mensen voor ons gingen.
En daar komen wij dan.
De andere kant van de tunnel?
En daar zien we ze; zij die voor ons draaiden in de mallemolen.
Staand en kijkend hoe de wereld nog steeds draait en draait en draait en nergens heen gaat.
Als onwetende kleine kinderen zullen we dan voor ze staan.
Met grote nieuwsgierige ogen kijken we zwijgend omhoog. Onze blik vragend: “waarom?”
Onverschillig en onnozel zullen ze dan terugkijken en hun schouders ophalen.
Met een domme en onwetende kijk op hun gelaat zullen ze hun blik van ons afwenden en weer richten op die eeuwig draaiende mallemolen.
En paniekerig zullen wij rondkijken. We zullen rennen langs de eindeloze rijen mensen.
Grauw, uniform en ons negerend!
Tot onze schrik geen enkele herkenning, geen enkele bekende, ze zijn hetzelfde!
Een koude, neutrale en onverschillige massa, zonder enkel woord of uitleg voor ons.
Uit wanhoop en bij gebrek aan een alternatief zullen we uiteindelijk dan tussen ze gaan staan, zullen wij ons op laten gaan in dit grauwe voorbije verleden en zullen ook wij toekijken hoe de malle-molen blijft draaien en draaien en draaien en nergens heen gaat.
Maar zo af en toe zal het monotone zijn kort doorbroken worden.
Een warme herinnering aan het verleden door een herkenning van wat men ziet gebeuren tussen de levenden.
Een fijne herinnering aan de tijd dat men zelf nog een ziel was.
Een kort, warm gevoel tussen die eindeloze grauwe en neutrale gezichten.
En als ik zit zo aan het digitale papier toevertrouw bedenk ik eigenlijk dat ik eigenlijk nog maar eens een paar meer van die mooie momenten moet meemaken.
Nog een paar fijne herinneringen om later om aan terug te denken.
Maar dan vraag ik mijzelf: Anoeska, zo alwetend boven op een papierberg, is dat straks iets om op terug te kijken?
Hoe vermaakt u zich in het leven?
~
