Bart ook bloggen
zaterdag, juli 16, 2005
Trotsch in uniform marcheert men door de straaten.
Wij koomen er aan. En of u dit nu wilt of niet, wij koomen, wij marcheren en wij maaken onze muziek.
En zo stappen ze voort, met elkaar in harmonie, hun dirrigent voorop.
Maar wat ik me dan wel eens afvraag is hoe de triangelspeler van de de muziekkapel de bekkenspeler ziet.
Hij kan toch wel zeker drie verschillende tonen halen uit zijn instrument.
Die bekkens zijn gewoon twee van die dingen die je tegen elkaar ramt.
Zou hij minachtrend op zijn collega neerkijken?
~
vrijdag, juli 08, 2005
En terwijl ik gisteren het nieuws las over London en mij dit somber stemde gingen mij gedachten weer naar die dinsdag 11 September in 2001.
Verveeld zette ik die middag de TV aan, waarna ik gegrepen werd en meegesleurd werd in de hectiek van de berichtgeving en onduidelijkheid.
Op CNN zag ik ‘live’ het tweede vliegtuig zich in de toren boren.
Huisgenoten kwamen thuis en opgewonden, aangeschoten haast, bleven we voor mijn TV.
Die avond was er weer een als zovelen in dat huis. Wel met een aparte bijsmaak dit maal.
Buiten was het donker en binnen was het aangenaam warm. Drie kerels vermaakten zich met elkaars gezelschap, rode wijn en sigaretten in overvloed.
Op de achtergrond nog steeds CNN, maar omdat het nieuws op een gegeven moment wel duidelijk is, werd de TV slechts met een half oog in de gaten gehouden.
Totdat er onduidelijke berichten binnenkwamen over explosies in Kabul.
Wat was dat?
Ze zouden toch niet?
Bloed voor bloed?
Die Yanks zijn er gek genoeg voor!
Maar… als… dan… totale oorlog…
Het was met name de onduidelijkheid die zo dik in de lucht hing. Het niet weten.
Was dit het begin van iets groots?
Hoe zou morgen er uitzien?
Ik wierp een weemoedige blik op het schilderij aan de muur, schonk de whiskyglazen flink vol en stak een sigaret op.
“Well, if this is the beginning of the third World-War, at least we’re entering it in a comfortable fashion.
C’mon let’s have a drink.”
~
zaterdag, juli 02, 2005
De Hollandse regen is zojuist opgetrokken.
Van ver hoor ik twee trommels een opzwepend bedoeld ritme slaan.
Energiek stappen ze door de winkelstraat, voor zich drie als bonte kippen verklede meiden die zwoel met hun heupen draaien. Veertooien op hun hoofden, weinig textiel en het gerammel van kralen.
Twee Braziliaans ogende meisjes en een verloren blondine die waarschijnlijk stilletjes van zonniger oorden droomt.
De grauwe lucht nog dreigend boven hun hoofd, het winkelend publiek met een stomme blik op het gelaat.
En met iedere stap die deze bijna exotische stoet nadert zie je in de ogen van de meiden de moeite die het ze kost geforceerd hun glimlach op te houden.
Wat gaat er door die hoofden?
Nee, de multi-kul, ik geloof het toch niet.
~
vrijdag, juli 01, 2005
Het leven, ach het leven…
Naar het ziekenhuis om te praten met een psychologe.
Een meisje jonger dan ikzelf.
Een psychologe om me te leren omgaan met de holle schulp die de kanker mijn lijf liet.
En daarna bij de Slegte, voor een euro slechts, een verhalenbundel. Koud en bitter tot op het bot. Ik vind het boek verbazingwekkend goed.
De halve liter Guinness is goed getapt met een shamrock in z’n kraag.
Een kop koffie er naast.
De verhalen grijpen me, slepen me langs een abortus en trieste eenzaamheid.
Nog een Guinness.
De warme geur van het glas whiskey er bij pleziert me.
Twee slokjes en het karige bodempje is al halverwege.
“Doe er nog maar een.”
Het leven, ach het leven…
~
