Bart ook bloggen
vrijdag, mei 27, 2005
Het is een schuur.
Het is een hel.
Het is een concentratie van schaamteloze middelmatigheid.
Er hangt kunstmatige aircolucht maar toch is ze benauwd door de massale drukte en vet door het voer wat er bereid en verkocht wordt.
Jengelende kinderen, snauwende moeders, lelijke lijven dicht op elkaar gepakt in de rij of aan tafeltjes waar ze hun gezichten volproppen met door het McDonalds-hoofdkantoor bedachte maaltijden, inclusief plastic kinderprullaria of twee donuts voor slechts een euro meer.
En terwijl de nauwe rij langzaam verder schuift richting het jonge McDonaldsmeisje achter de balie denk ik bij mezelf:
-Ik ben vee-
~
Ja, waar m'n reageer-dingus gebleven is weet ik ook niet.
Ik loop toch al een tijdje rond met het idee am alles wat beter in te richten hier, maar da's best ingewikkeld met mijn beperkte IT-kennis.
Mailbare tips welkom.
~
woensdag, mei 25, 2005
Meisje-aan-de-telefoon heeft mij inmiddels goed genoeg door om te horen wat ik niet zeg.
Subtiel en met haar zachte stem geeft ze me een schop onder m’n kont.
Sleur is een cirkel.
Een zuigende cirkel die je met haar kleverige en benige vingers kan grijpen en lang vast kan houden.
Nog met de nasleep van wat mij gebeurde in mijn lijf, ben ik een makkelijk slachtoffer.
Tussen haar lieve woorden door weeft meisje-aan-de-telefoon haar vermanende boodschap.
Een boodschap die aankomt en langzaam een onrust in me aanwakkert.
Ik besluit te gaan lopen.
Gewoon een stukje lopen, het is mooi weer.
In gedachten ga ik links, ga ik rechts, ga ik eigenlijk nergens heen. Toch weet ik precies waar ik ben.
Ik loop en begin langzaamaan meer om me heen te kijken.
Ik begin minder bakstenen muren te zien en meer gezellige huisjes.
Ik hoor een vogel.
Je ruikt de lente. Zelfs het onkruid tussen tegels door en in vergeten perkjes draagt haar bloempjes.
En als de grauwe wolken in mij langzaamaan optrekken zie ik de mooie luchten aan de hemel ook beter.
~
dinsdag, mei 24, 2005
Hier en daar het nieuws lezend en de berichten bij elkaar optellend bedenk ik ineens:
‘De derde grote Europese oorlog, en die begint met een songfestival…’
Ik rek me uit, neem een slok koffie.
‘Nee, zo cru is zelfs het noodlot niet’.
~
dinsdag, mei 17, 2005
vrijdag, mei 06, 2005
Er ligt een meisje in mijn bed.
Vroeger was ik eenzaam.
Ik vind haar lief, het meisje in mijn bed.
Vroeger verzoop ik mijn gevoel van eenzaamheid.
Ze kwam bij me gekropen en vertelde me dat ze mij ook lief vindt.
Vroeger wilde ik woeste en harde seks.
Ze kwam tegen me aanliggen en samen vielen we in slaap.
~
woensdag, mei 04, 2005
Best een bewogen tijd, zeg maar, de laatste tijd.
Het heeft me flink beroerd.
Daarnaast liet het me kaal. Helemaal kaal.
Maar sinds een paar dagen was ik weer als een jongen van dertien.
Voorzichtig en onzeker verschenen er donshaartjes op m’n gezicht.
Als een licht vachtje.
De douche stroomt vol en is heet. Een nieuw en vlijmscherp mesje in m’n Mach III. Overdadig ingezeept.
En door de speakers Richard Wagner, 'Ritt der Walküren'.
-Hard-
~
maandag, mei 02, 2005
“Een soldaat zal hard en lang vechten om een gekleurd stukje lint.”
De woorden van Napoleon Bonaparte.
En zo voelde ik mij vandaag, gekluisterd aan mijn zwak van de kermis.
Als het stuk vee wat de consument eigenlijk is.
Ik sta aan weer zo'n heen-en-weer-schuif-dingus-apparaat.
Maar ze zullen vallen! Die zorgvuldig opgebouwde stapel rechts. Die daar met die waardepunten er op…
Ik voel me eenzaam maar warm. Het moment is tijdloos. Neon knippert in het duister en de muziek vult de sfeer aan. Gegil, kermisremoer…
De employees zien er Slavisch uit. Gebrekkig Duits, aangevuld met een glimlach.
Ik voel me rijk met m’n vele ‘no cash value’-muntjes in m’n bakje. Toch weet ik dat het apparaat me bedondert.
Maar het gaat om het moment, het gaat om het moment.
En als ik dan het laatste muntje in de gleuf heb laten verdwijnen, als dan de laatste is gevallen, dan ga ik naar huis. Naar huis met als opbrengst elf plastieken schijfjes ter waarde van 4750 punten.
~
