Bart ook bloggen
woensdag, juni 23, 2004
Verhuisbericht:
Mensen, ik ga zo verhuizen naar een Pentium IV met heel veel knopjes enzo.
Als de inrichting gereed is, zal er een inwijdingsfeestje zijn.
Klussers zijn altijd welkom!
Ik hoop dat ik straks de weg terug kan vinden vanaf m'n nieuwe stekje.
Wish me luck.
Bart
zondag, juni 13, 2004
“Error, no keyboard detected. Press F1 or del to continue”
Het is zoiets wat je in zo’n eindeloos doorgestuurd mailtje leest.
Met als onderwerp dan iets als: ‘de tien stomste foutmeldingen’.
Maar vandaag zei m’n computer het echt tegen me.
Beduusd en enigszins overdonderd staarde ik naar m’n beeldscherm.
Na een tijdje mompelde ik in gedachten:
“Geen wonder dat de IT-zeepbel gebarsten is.”
donderdag, juni 10, 2004
Waarde mensen,
Na het eerder beschreven verlies heb ik mij in een staat van volslagen rouw teruggetrokken uit het actieve leven.
Ik liet alles achter mij.
Leeg en stuurloos heb ik mij een tijd door de wind mee laten voeren.
Slechts god wist waar ik was. Zelfs hij wist niet waar ik een dag later zou zijn.
Bij gebrek aan iets beters? Toch ook in de stille hoop iets tegen te komen?
Ik verkocht de straatkrant bij ingangen van steeds weer verschillende stations in Nederland en kwam er zo op een vervelende manier achter dat men in Duitsland weinig Nederlands leest.
Ik doolde en was alleen met mijn gedachten.
De wereld om mij heen bestond niet meer. Ze was enkel nog een behuizing voor mij en mijn gedachten.
Ik vond mij ergens in een land met warm weer en veel divers gekleurde mensen.
Lange tijd heb ik daar in een soort boeddhistisch klooster doorgebracht. Tenminste, ik denk dat het boeddhistisch was, ik verstond geen ene fuck van wat men er zei.
Ik sloot mij daar op in een klein donker kamertje, ver van het dag-nachtritme buiten.
Ik volgde een strikt dieet van enkel paardenvlees en een kalmerende thee.
Ik overdacht de zin van het leven.
Hoe lang ik daar mee bezig ben geweest weet ik niet, de wereld om mij heen bestond niet meer.
Toen ik vond dat de tijd rijp was ben ik weer teruggekeerd naar mijn oude leven en zet het nu tevreden voort.
De zin van het leven, waarover ik heb nagedacht?
Ach, dat weet ik nog steeds niet. Maar Henk Westbroek heeft er in ieder geval verdomde weinig mee te maken.
