Bart ook bloggen
dinsdag, maart 30, 2004
Wakker worden en als eerste denken aan Theo van Gogh omdat je over de man gedroomd hebt is nooit leuk.
zaterdag, maart 27, 2004
Maar goed, ik ben dus wel eens op het internet zo af en toe.
Nu zijn er ‘onder webloggers’ wel eens van die insider dingen.
Cinner heeft een leuke site. Op haar ‘krijsdingus’ misdraag ik me wel eens.
Van haar kreeg ik een digitaal estafettestokje aangereikt.
Vragen die je beantwoordt en weer doorstuurt.
Bij deze:
1. Welke vraag ben je bang dat die gesteld zou worden en wat is die vraag?
2. Stel je mag in de Tweede Kamer een debat beginnen, voor welke partij zou je willen debatteren en over welk onderwerp?
3. Wie (omschrijving is natuurlijk afdoende) zou je met hart en ziel de grond in willen stampen en waarom?
Laat ik beginnen met de opmerking dat je kutvragen stelt Cin! ;-)
But here goes:
1. Een leuk probeersel om iemand te laten praten over iets waar deze persoon eigenlijk niet over praat. Laat ik mijn antwoord dan maar vrij algemeen houden:
Bang ben ik niet voor een vraag.
Maar een sterke behoefte om aan de grote klok te hangen wat er tussen mijn lakens gebeurt en daar buiten heb ik nu ook weer niet.
2. Ik heb me voorgenomen niet over politiek te schrijven op dit log.
Dit maal een uitzondering.
Welke partij? Misschien het liefste als een éénmansfraktie. Als een soort kleine Don Quichotte tegen de grote gevestigde partijen.
Het feit dat als er rechts geregeerd wordt links aan populariteit wint en als er links geregeerd wordt rechts aan populariteit wint is volgens mij een teken van het algehele failliet van de Nederlandse politiek.
Wat waren we blij dat het CDA eens niet zou regeren, hoeveel stemmen kregen ze na paars!
Waarover ik een debat zou willen beginnen?
Waarschijnlijk de vraag of het niet humaner is om met het geld wat we nu uitgeven aan het helpen van één asielzoeker, meerdere mensen te helpen in andere regio’s.
Men geneest een TBC-patient voor €60.-
Dat wordt een getal met veel nulletjes, hoeveel mensen we dus het leven kunnen redden van het geld wat hier besteed wordt aan opvang, procedures en de rest voor één persoon.
3. Dr. Adhan
Een Arboarts.
De man keurde mij middels een inschatting. Dit zonder mijn behandelend specialisten te raadplegen.
De man had quota en z’n werkgever stuurde rekeningen naar mijn werkgever waardoor de arts niet meer onafhankelijk is.
De man heeft dus zijn eed van Hippocrates verkwanseld voor geldelijk gewin en z’n baantje.
Dieper dan dat kun je niet dalen.
Triest.
Dat is het enige wat ik er met goed fatsoen over zeggen kan.
Goed nu moet ik dit stokje dus weer het algehele digitale inwerpen.
Max, ik gooi het naar jou.
Interegerend hoe je altijd het mooiste verzinnen kunt.
Doe als ik, maak een uitzondering. Ik ben benieuwd.
En Wendy, jij als nieuweling.
Laat ik je de kliek in sleuren, jou gooi ik het tweede expemplaar van dit stokje toe. Doe er wat leuks mee.
donderdag, maart 25, 2004
Het leven is een strijd.
Overal loert gevaar.
Wil men het juk van het dagelijkse bestaan voort blijven slepen dan dient men zich strategisch op te stellen.
Voorzichtig en oplettend manoevreerd een mens zich dan tussen de ongemakken van het leven door.
Tijden geleden vond ik mijzelf vrijwel dagelijks gekleed in enkel ondergoed en haastig op de klok kijkend voor een grote lade vol sokken.
En vind er dan maar eens twee die bij elkaar passen!
Nee, aan het ene been Donald Duck en aan het andere streepjes is uit den boze!
Doortrapt als ik ben heb ik dit dilemma genadeloos getackeld.
Rigoureus heb ik m’n bonte sokken afgeschreven en vervangen door enkel zwarte sokken met een ‘Petrol’-merkje.
Men graait twee willekeurige sokken uit de la en is gereed voor weer een dag.
Het genot van het gemak!
Helaas is dit systeem niet waterdicht.
Sokken begonnen te slijten en raakten aan vervanging toe.
Mijn riante poel met sokken slonk tot een schamel voorraadje textiel.
Hier en daar zelfs met versleten hakken.
Het probleem was dat nergens in de wijde omtrek dezelfde sokken verkrijgbaar zijn om het systeem nieuw leven in te blazen.
Met pijn in mijn hart heb ik afscheid genomen van mijn trouwe ‘Petrol’-gezellen.
Maar ik ga door!
Nu naast me ligt er een Hema-tasje met veertig verse zwarte sokken.
Klaar voor gebruik.
Een sokkenstrategie; als ik het mag zeggen, een aanrader!
zaterdag, maart 20, 2004
Aan de hoeveelheid lege pizza-dozen die ik weggooi is te zien hoeveel weken geleden het is dat ik voor het laatst een grote schoonmaak hield.
Iedere woensdag voor slechts €5.-
Dan maar zo. Iedereen kan reageren op m'n stukjes, behalve ik. GVD
Omdat ik gevarieerd moet eten van de dokter wissel ik pizza's Hawaii af met quatro fromagi's.
Tja en een hut bouwen van de lege dozen is de lol ook snel van af.
woensdag, maart 17, 2004
maandag, maart 15, 2004
Over het algemeen schrijf ik hier geen commentaar over het nieuws.
Ik acht mijn lezers capabel genoeg om zelf het laatste nieuws te vinden op het net en hier een mening over te vormen.
Daar heeft niemand mij echt voor nodig.
Toch wil ik ditmaal hardop de vraag stellen of dit nu niet een ultieme laatste grap is?
Komt onze Ralph met z’n bekende kamerbrede glimlach na een tijdje het rouwende publiek toegelopen met de opmerking nog eens goed naar de opgestelde bloemen te kijken? En die donkere nis daar boven, en ja, die spiegel links…
Zou het?
zondag, maart 14, 2004
Ik heb twee uitzichten als ik naar buiten kijk.
De eerste, rustig en rustgevend.
Daken kris-kras door elkaar, het mooie glazen trappenhuis van de schouwburg en aan de horizon, pontificaal in beeld de stationsklok.
Overgoten met een flinke scheut fantasie; m’n eigen kleine Parijs.
Dit is de wereld van de duiven en mereltjes.
Op de dakgoot tegenover me zitten ze.
Soms vechtend om wie het hoogst zitten mag.
Een andere keer probeert een mannetje, met z’n borst naar voren en gestoken in z’n beste verenpak een slank en tenger vrouwtje te verleiden tot een romantisch samenzijn.
Als tortelduifjes.
Zo af en toe wandelen ze dan over m’n balkon.
Als ik opsta zie ik beneden de mensenmassa van de koopzondag.
Men baant zich een weg door de drukte.
Van de ene winkel naar de ander, van het terras naar weer een volgende winkel.
Een dag extra om collectief te consumeren.
Ik heb nooit echt begrepen waarom een koopzondag als gezelliger en leuker ervaren wordt dan een normale koopzaterdag.
Ik ga weer zitten, laat de benedenwereld voor wat ze is en overzie de vogels en de daken.
Ik denk aan hoe ik dit uitzicht afgelopen zomer deelde met een geliefde.
Over hoe we samen de verte inkeken en de zon onder het genot van een flesje wit onder lieten gaan.
Een mereltje zong ons toen toe.
dinsdag, maart 09, 2004
zondag, maart 07, 2004
“Ehj ehj Stefah Stefah kheppeenidee khe-idee moeisluistere….”
“Zeg waarde vrind Stefan, ik heb zo een idee, leen mij je oor nu eens.”
‘Heuhh?’
‘Wat zei je daar m’n beste?’
“Kheppeh idee, khebbeh idee. Luister’n.”
“Ik zei dat ik een idee heb. Nu ben ik benieuwd naar jouw mening hierover.”
‘Wafooridee?’
‘En wat mag dit plan inhouden als ik zo vrij mag zijn?’
“Kagaroes….. we moete kagaroes … Po-ual”
“Wel nu, het idee behelst kangaroes. Het zou wel eens alleraardigst kunnen wezen om kangaroes te introduceren in het wild in Portugal.”
‘Kagaroes? Wamoeinuweer me kagroes. Stohh-beesteh.’
‘Werkelijk m’n waarde, kangaroes? Ik vind dat maar opmerkelijke dieren.’
“Janeekijk kagaroes en dan in Po-ual, is dah warrum, kanduswel. Gwoon vooregrap.”
“Gezien het klimaat van Portugal denk ik dat dit idee best een reële kans van slagen heeft.”
‘…’
‘Ik moet toegeven, sta perplex, m’n waarde.’
“Janeekijk gwoon vooregrap endah kijke wa-er ebeurt. Assut mis-aat to berguh tuss’n.”
“Het lijkt mij op zich een amusant experiment. En ach, vergeet de Pyreneeën niet. Mocht het nu echt dramatisch uit de hand lopen, dan verwacht ik toch niet dat de beestjes de bergen over komen.”
‘Jaja …stommekagaroes. Waa wilje trouwes kagaroes weg haal’n?’
‘Zeker wel interessant ja, maar om eerlijk te zijn zal mij hart niet echt bij zo een experiment liggen.
Heb je er trouwens al over nagedacht waar je de kangaroes vandaan wilt halen?’
“Jaha…. jaaah…. ja, mwoa… moevaswewat tevesinnuh sijn. Stohe-kagaroes.”
“Daar zeg je nu zoiets m’n waarde. Dit punt heb ik nog niet helemaal uitgewerkt. Maar je weet wat men zegt: waar een wil is, is een weg.”
‘Stommekagaroes.’
‘Ik wens je alle succes van de wereld toe, ik ben erg benieuwd naar de uitkomst. Doch ik blijf enigszins sceptisch.’
“Ja. Bier-uh?”
“Ach we zullen zien mijn vriend. Kan ik je misschien interesseren in nog een glas bier?”
