Bart ook bloggen
donderdag, februari 26, 2004
Dan voel je je toch wel op en top Nederlander; tien kilometer fietsen door de waaiende sneeuw.
Ah, lekker de koffie is klaar!
dinsdag, februari 24, 2004
Het kan een misselijke grap zijn, maar ik denk het eigenlijk niet.
Niet lang geleden mailde ik een paar keer met een meisje uit Brabant.
Zo af en toe ook troffen we elkaar op de MSN.
Ik mocht haar Gaby noemen, ze was net voorbij de twintig jaar.
Fanatiek danseres.
Ze studeerde aan de dansacademie en gaf les aan de volgende generatie.
Gek op haar zusje en had zin in de bruiloft van haar nichtje. Ze zou deze medeorganiseren.
Fijne dingen in haar niet altijd even gemakkelijke leven.
Zojuist kreeg ik een mailtje van haar zus dat ze nog geen week geleden overleden is.
Nog met een kater van de voorbije carnavalszotheid zet je dat wel aan het denken.
Een leuke meid met nog zoveel moois voor zich. Toch mocht het niet zo zijn.
Ik ben er eigenlijk een beetje stil van.
zaterdag, februari 21, 2004
Um, ja, carnaval.
Zaterdag beginnen we, maandag doen we het voor het laatst.
Deze tijd verwacht ik redelijk ontoerekeningsvatbaar door te brengen.
Dus tot al het Duitse bier weggeslapen is, niets nieuws hier.
Jaja, ik weet het, zo regelmatig schrijf ik toch niet.
Maar goed, dit maal is het dus bekend.
maandag, februari 16, 2004
Gehaaste chef:
‘Bart, kun jij supplementen opbouwen?’
Ik antwoord dat ik het nooit eerder gedaan heb, maar dat ik het graag proberen wil.
“Ik heb gezien hoe het moet, ik doe m’n best als je wilt.”
Geërgerde chef:
‘Oh, niemand kan hier ooit ook iets!’
Geoefend nemen we zo een bal aan en spelen deze middels een soepele backhand terug het net over:
“H., ik kan alleen iets als jij het me eerst leert”
zaterdag, februari 14, 2004
En zo overleef ik op vrijdag de 13e m’n magnetron.
Half in een overwinningsroes loop ik op m’n zaterdagse gemak naar de kapper.
Ik zit er in zo’n draaistoel met een peroxide-blonde tuthola achter me.
Oh mensen, het gesprek liep niet, m’n haar is te kort en m’n bakkebaarden ongelijk.
Zou het dan toch?
donderdag, februari 12, 2004
Morgen hebben we weer eens een vrijdag de 13e.
Da’s toch altijd een klein beetje speciaal.
Zelf geloof ik niet in de fabels rondom dit gebeuren.
Ik heb dan ook nog nooit iets buitengewoons meegemaakt deze dag.
Freddie Kruger ken ik niet persoonlijk, schreeuwende mannen met witte maskers achtervolgen mij niet en ook ben ik nog nooit getuige geweest van brandende of gloeiende pentagrammen.
Wel heb ik bijna drie weken geleden een magnetron gekocht.
Trouw staat het beestje op m’n koelkast.
Met de handleiding er nog in en een vrolijk bungelende stekker aan de achterkant.
Misschien wel leuk om het noodlot nu eens te tarten door het apparaat morgen aan te sluiten en uit te zoeken wanneer ik welke knopjes indrukken moet.
Heeft de duivel nu een gevoel voor humor, dan is dit m’n allerlaatste schrijfseltje ooit hier.
Wish me luck.
maandag, februari 09, 2004
OK, ok, een stomme verspreking, ik zal het nooit weer doen.
Beloofd.
Het zijn LCD-schermpjes, geen LSD-schermpjes.
zaterdag, februari 07, 2004
Een tijd geleden was ik uitgenodigd voor een bruiloft.
Ik kende de bruid, verder slechts een enkeling van naam of gezicht.
Haar nieuwe man incluis.
In m’n beste pak met zat ik met een mooie strop om aan een tafeltje. Van achter een glas overzag ik het geheel.
Vrolijke gezichten, gedans, gelach. Alles in overvloed.
M’n oog valt op een meid twee tafels verderop.
Indisch uiterlijk en een jaar twee, drie ouder dan ikzelf.
Iets aan haar houdt m’n blik gevangen. Alsof ik moet blijven kijken.
Ze komt me bekend voor, toch kan ik haar niet goed plaatsen.
Een glas later stap ik op haar af.
‘Sorry, misschien een stomme vraag, maar ben jij I. ?’
Een verbaasd gezicht kijkt me aan. Ik zie aan haar blik dat ze met hetzelfde dilemma zit als ik. Ze kent me maar waarvan?
“Ja…” Even is het stil en kijken we elkaar diep in de ogen.
“Bartje?”
We zijn oud-collegae.
De spanning is uit de lucht en ik schuif aan naast haar.
Ik pak m’n sigaretten en bied haar eentje aan.
“Oh, dank je”
‘Weet jij, I, dat ik m’n allereerste sigaret ooit van jou heb gehad?’
Verraste en ietswat schuldige oogjes kijken me aan.
Ik laat de rook van diep uit m’n longen komen:
‘Maakt niet uit joh, ik vroeg er toen zelf om.’
dinsdag, februari 03, 2004
Hey dit klopt niet; het is bijna drie uur in de nacht. Het is donker en ja, ik hoor al lang in bed te liggen.
Maar ik hoor het echt!
Ik hoor het gekwetter van een vogeltje.
Een mereltje denk ik. Zo van die korte vrolijke tjirlpjes.
‘Ga slapen joh vogel, dat hoort niet ’s nachts!’
Oja, je hebt gelijk, ik ga ook maar eens naar bed.
zondag, februari 01, 2004
Yoka.
Een nieuwe link in m’n lijstje rechts.
Een acterend meisje uit Amsterdam.
Nu kijk ik geen TV en heb dus ook geen flauw idee hoe ze het doet in Televisieland.
Sterker nog, het interesseert me ook vrij weinig.
Wel vind ik dat ze leuk schrijft.
Haast kinderlijk vrolijke stukjes.
Spontaan.
Loopt m’n fantasie weer met me weg als ik bedenk dat het een meisje is waarop je waarschijnlijk met geen mogelijkheid boos kunt worden?
Maar goed, kijk er even, dan ga ik verder met het verhaal welke ik eigenlijk aan het schrijven ben.
Het is om eerlijk te zijn ook wel een beetje een excuus om er even niet mee bezig te zijn, dit stukje hier.
Maar goed.
