Bart ook bloggen
donderdag, november 27, 2003
Sommige lezers weten het, anderen niet, maar ik heb twee erg vervelende jaren achter de rug.
Na het onsuccesvol opzijkoppen van een halfpipe heb ik de hele Arbo- en WAO-ellende over mij heen gekregen.
Het onrecht wat ons neerlandse ambtenarenbestand veroorzaakt, kan grote sterke mensen breken. Het resulteert in depressies en een diepe afkeer van bepaalde groepen mensen.
Toch weer een normaal leven proberend op te bouwen gaat een mens langs verschillende mijlpalen.
Maandag één december zal ik een zeer belangrijke mijlpaal passeren.
Dan ben ik weer officieel in diens bij een werkgever.
Ik heb een contract voor de functie van: ‘leerling Orthopedische schoentechniek’
Op deze manier hoop ik een prettige toekomst op te bouwen.
Mocht het nu gebeuren dat deze toekomst op termijn ook kinderen en later kleinkinderen met zich meebrengt, dan moeten we wel even opletten als één van mijn kleinzonen interesse begint te krijgen in de politiek.
De grootvader van Adolf Hitler was ook schoenmaker.
zondag, november 23, 2003
Er was besloten dat de afgelopen zaterdag-avond in een Duitse discotheek doorgebracht zou worden.
Dit omdat dit altijd wel een speciale charme heeft.
Houterig dansend stonden we op de dansvloer.
Ondanks ons, en zeker mijn, matig succesvol meeswingen ontstond er hier en daar toch zo af en toe een voorzichtig oogcontact.
Eén van mijn jeugdzonden is dat ik nooit de film ‘Dirty Dancing’ gezien heb.
Mede hierdoor was ik er niet bijzonder van onder de indruk dat de eerste tonen van het bijbehorende muzieknummer werden ingezet.
Enkele zeer beschonken en nogal dikke Duitsers (inclusief fout kapsel) waren dit wel.
De meid, één van de dames met wie ik voorzichtig oogcontact gehad heb, was op haar beurt weer niet bijster onder de indruk van het aandringen van de bovengenoemden om met één van hen de ‘dirty dans’ te delen.
Haar zoekende ogen kruisten weer de mijne en met een vlugge beweging greep ze m’n hand, duwde haar lijf stevig tegen het mijne in de danspositie en fluisterde:
‘Helf mich’
Met haar mooie vragende oogjes keek ze diep in de mijne.
Een blik waartegen je geen nee kunt zeggen.
Zwoel gingen we over de dansvloer.
Elkaar diep in de ogen kijkend en dicht genoeg tegen elkaar om het ‘dirty’ in ‘dirty dancing’ ruimschoots te rechtvaardigen.
vrijdag, november 21, 2003
Weet iemand een site waar je een fatsoenlijke reageer-dingus kunt krijgen?
Deze ben ik eigenlijk spuugzat.
Help?
donderdag, november 20, 2003
Een vriend van me is nogal slecht bereikbaar.
Echt slecht bereikbaar.
Z’n gangen zijn zo onvoorspelbaar al het weer.
Nu kreeg N. nog geld van me. Omdat het toen makkelijker was, heeft hij een keer een betaling voorgeschoten.
Vandaag heb ik het geld overgemaakt. Ik heb maar het volgende betalingskenmerk meegegeven:
“Monitor. Kom je weer eens langs kunnen we schaken. Verder alles goed.”
Ik hoop dat het werkt.
dinsdag, november 18, 2003
Zoals iedere dag kom ik vandaag na de middag thuis van het werken en lees ik, met onder handbereik een grote kop koffie, het laatste nieuws volgens vier verschillende sites.
Ik lees over zogenaamde rookcabines, aquariumachtige hokken om boze rokers als melaatsen te isoleren, ik lees over een Belgisch idee om remlichten voor op een auto te monteren en krijg het laatste ‘laten we van deze mug een olifant maken’-Groen-Links-gedram half mee.
Dromerig kijk ik van m’n monitor op en staar wat naar het grauwe weer buiten.
Een duif komt aangevlogen en landt op de balustrade van m’n balkon.
Z’n koppie op en neer bewegend loopt hij twee-drie keer heen en weer.,
Een kort moment kijken we elkaar aan. Recht in de ogen.
'Snap jij het allemaal nog?' Vraag ik in gedachten.
De duif draait z’n koppie iets, werpt me nog een blik toe en vliegt verder.
‘Gelijk heb je’ mompel ik.
zaterdag, november 15, 2003
Ik hou er niet van om deze site te gebruiken als simpele linken-bak, maar deze wil ik toch even plaatsen:
klik klik klik klik klik klik klik klik klik klik klik klik klik klik klik klik klik klik
vrijdag, november 14, 2003
Ik heb een herinnering.
Een herinnering die me iedere keer een vredige glimlach brengt als ik er aan denk.
Een herinnering aan pure schoonheid.
Ik heb ruim een jaar in Dublin gewoond.
Daar in de stadsgalerij heb ik een schilderij gezien.
Het was niet een van de hoogtepunten van het daar tentoongestelde, het was een schilderij in de hoek van een van de zalen, bij de doorgang van de ene zaal naar de andere.
M'n oog viel er op en meteen werd ik er door geraakt.
Het had 'iets'. Ik denk dat het met name door de uitstraling kwam.
Het is een groot doek, in mijn herinnering zeker ruim drie meter hoog en bijna twee meter breed.
Donker, helemaal donker.
Bruinen, grauw en zwart.
Het is een wachtkamer.
Een wachtkamer van de spoorwegen, zoiets stel ik me er bij voor.
Vanuit deze wachtkamer kijken een moeder en haar dochter van een jaar of vijf je aan.
De vrouw houdt haar linker arm en hand over het meisje zoals alleen een moeder dat kan.
Ze kijken je aan met hun sprekende fijne blanke gezichtjes.
Rustig en tevreden staan ze. Maar ook trots en fier. Zeker van zichzelf.
Mooi in hun donkere kledij van zo'n tweehonderd jaar geleden.
Een zoete trotse waardigheid.
Vrede.
Wat je eigenlijk ziet is een groot donker doek met twee lichte vlekken.
Als je dan beter kijkt zie je twee sprekende porcelijnen gezichtjes en mooie vormen in het duister.
Ik heb niet erg lang gekeken naar dit schilderij.
Wel denk ik er veel aan terug.
Dan herinner ik met name de vredige uitstraling van het schilderij.
Ook fantaseer ik wel eens waarom moeder en dochter daar staan.
Wie komt ze zo ophalen? Gaan ze ergens naar toe? Waarom?
Ik vind het mooi om zo'n herinnering te hebben.
Ik ben ook een beetje bang dat als ik het schilderij ooit nog eens zal opzoeken dat het dan tegenvalt.
Misschien is het beter te genieten van de herinnering en het zo te laten.
maandag, november 10, 2003
Zoals altijd hadden we vandaag op het werk ook weer een van de populaire zenders op de radio.
Niet luisterend naar het gelul van de diskjockey maar wel een beetje dagdromend vroeg ik mezelf opeens:
“Wat is er toch aan de hand met de negers van tegenwoordig?”
Het is allemaal van die smakeloze en simpele R&B of het zijn schreeuwende rap-negers.
Terwijl het zo goed kan.
Ik noem bijvoorbeeld mensen als een BB King, Nina Simone, Ella Fitzgerald of Louie Armstrong.
Stuk voor stuk ware muziekhelden.
Eindeloos lang kan ik naar ze luisteren zonder dat ik er genoeg van krijg.
Lekker meezingend werken, of even puur genietend met een kop koffie er bij.
Tja.
Jammer, jammer, jammer.
zondag, november 09, 2003
Voor vier €'s kreeg ik bij de snackbar drie warme kroketten en een liter volle melk.
Thuis had ik nog bruine boterhammen en een potje milde mosterd met van die pitjes.
Lekker he, zo'n zondag namiddag?
Later als ik groot ben wil ik een keer voor m'n verjaardag een knuppel en een hoenderhok.
Dan kun je zo mooi de een in de ander gooien.
vrijdag, november 07, 2003
In het leven kom je soms zaken tegen, waarvan je eerder geen flauw benul had dat ze bestonden.
Zo’n ervaring had ik vandaag.
Ik zag een vrachtwagen geparkeerd staan met de tekst:
“Mulder en zn.
Testgewicht voor veiligheidskeuring van o.a. liften en roltrappen.
0172 419 605”
Dat daar een handel voor is!
Wat doen die mensen dan eigenlijk?
De hele dag rondrijden met een blok lood in hun laadruimte?
Of is het een bedrijf met allemaal hele dikke werknemers?
Haha, eigenlijk vind ik het fantastisch.
Waarschijnlijk bestaan er nog veel meer van dit soort vreemde zaken.
Ik hou m’n ogen open.
Heeft iemand anders nog vergelijkbare ervaringen gehad de laatste tijd?
woensdag, november 05, 2003
Condooms zijn vreemde dingen.
Aan de ene kant zijn het over het algemeen heugelijke momenten wanneer ze gebruikt dienen te worden, aan de andere kant brengt het daadwerkelijke gebruik soms een hoop frustratie met zich mee.
Vervelend, onhandig en storend.
Maar nog zoiets is; waar laat je ze?
Over het algemeen zijn het geen artikelen die je open en bloot in het zicht wil hebben liggen.
De aanblik van een grote stapel of doos condooms wordt over het algemeen niet als prettig ervaren.
Het zou ook wel eens een verkeerde indruk kunnen wekken bij gasten als je ze je huis laat zien en je nachtkastje lijkt als door Durex gesponsord.
Aan de andere kant wil je ze natuurlijk wel dicht bij de meest waarschijnlijke gebruikslokatie hebben liggen.
Eenmaal meegevoerd in de stroomversnelling samen met een partner wil je niet halverwege uitstappen om je hele badkamer na te zoeken.
De wilde stroom kon dan wel eens een rustig stilstaand meertje veranderd zijn.
Toen heel Nederland naar het huwelijk van Willem-Alexander en Maxima toeleefde waren er belachelijk veel Willem&Maxima artikelen in de handel.
Zo ook van de firma De Ruijter.
Speciale oranje fruithagel in decoratief oranje blikje voorzien van een smeuïg portret van de twee aanstaanden.
Zelf ben ik niet gek op fruithagel, maar het blikje vond ik zo leuk.
Nu staat het discreet onder m’n bed met mijn privévoorraad Durex er in.
Neutraal doch onder handbereik.
Neuken voor Oranje?
maandag, november 03, 2003
Een van de weinige positieve punten van het invallen van de herfst is dat er weer een oliebollenkraam achter de Hema staat.
Nu nog wachten tot ze open gaan.
zondag, november 02, 2003
Een verjaardagscadeau kopen voor S. is altijd moeilijk.
Dit jaar wist ik echter al lang van tevoren wat het zou worden en met name hoe het gegeven zou worden.
Ongeveer een half jaar geleden begon ik S. er af en toe op te wijzen dat hij een mooi en speciaal verjaardagscadeau zou krijgen dit jaar.
Niet wetende hoe hij hier op reageren moest antwoordde S. meestal met een:’jajaja’
Af en toe liet ik eens zo eens een hint vallen.
Af en toe informeerde ik en passant naar willekeurige dingen.
Heb je genoeg batterijen in huis?
Komt er iemand op je verjaardag die bij de politie werkt?
Of bij de brandweer?
Ik verwacht niet dat het gebeurt, hij hoort goed dicht te zitten, maarre is het heel erg als er een beetje gele verf op het tapijt lekt?
S. hapte altijd heerlijk op deze geheel willekeurige informeringen.
Langzaam bouwde ik zo de climax op.
Zaterdag was de grote dag.
Ik was de eerste gast. Duidelijk zichtbaar legde ik het cadeau op de kast en vertelde dat het geopend kon worden als alle andere gasten er waren.
Om half elf was iedereen er en was men door het inmiddels genuttigde bier en overigen lekker in de stemming.
Ik ga staan en laat S. staan.
Vol verwachting kijken twintig paar ogen ons aan en gaat er een ssssstttttttttt door de groep.
Ik begon te vertellen dat het soms zo gebeurt dat S. en ikzelf dronken in een café zitten.
Ik vertelde dat het soms zo gebeurt dat S. dan bepaalde uitspraken doet.
Ook vertelde ik dat ik in zo’n geval voor een bierviltje en een pen zorg, om de uitspraak vast te leggen.
Ik pakte een enveloppe en haalde het desbetreffende bierviltje tevoorschijn en vroeg S. het voor te lezen.
Stom verbaasd, alsof hij water zag branden, zag S. z’n eigen handschrift.
Na een paar keer aanheffen maar vervolgens door het lachen niet meer uit z’n woorden komen las S. netjes z’n eigen woorden voor:
“S. wil een vibrator hebben voor z’n verjaardag. Of een kloppende vleeslollie”
De hele kamer lag in een deuk, maar was direct gespannen stil toen ik een blauw pakketje tevoorschijn haalde, waar aan de afmeting gezien, best een vibrator in kon zitten.
S. durfde eigenlijk het pakketje niet open te maken, maar met alle andere gasten er bij was er geen weg meer terug.
Onder het papier zag hij een piepschuimen verpakking met een levensgrote afbeelding van een dildo. Compleet met ‘Christine le duc’-logo en omschrijving.
Er werd smakelijk om gelachen en S. probeerde te herinneren wanneer hij z’n woorden op het viltje geschreven had.
Het viltje en het cadeau gingen ter ieders vermaak de groep rond.
Niemand wist echter dat het dildo-plaatje gewoon van het internet geplukt was, het ‘Christine le duc’-logo ouderwets ge-koppie-peest was en er in de piepschuimen verpakking heel iets anders zat.
Dat maakte ook niet uit, de grap was gemaakt, de woorden van S. zijn op een amusante manier tegen hem gebruikt en voor een slordige twintig mensen is het lang gelden dat ze zo gelachen hebben.
