Bart ook bloggen
vrijdag, oktober 31, 2003
De afgelopen twee dagen heb ik in drie verschillende media gelezen over een onderzoek van de mensen van Axe.
Het leuke van schrijven is dat je voor een groot deel beïnvloedt hoe de lezer feiten interpreteert.
De meeste mensen lullen elkaar maar na. Schrijvende mensen incluis.
Bepaalde ideeën zijn algemeen geaccepteerd en als men het dan over een van deze onderwerpen heeft dan voldoet men perfect aan het heersende idee.
Zo is de Nederlandse man een stijve hark en kan hij voor geen meter flirten.
Nee, mannen zijn op dit vlak achterlijk, en hebben de capaciteit niet om het ragfijne spel van de vrouw te vatten.
Ach, laten we het eens omdraaien.
Flirten is een vorm van communicatie.
Je probeert de boodschap dat je geïnteresseerd ben in de ander voor die partij duidelijk te krijgen.
Nu is natuurlijk de eerste regel van communiceren dat je een taal spreekt die de andere partij verstaat.
Als de dames op zo’n subtiele manier duidelijk proberen te maken dat er interesse bestaat, dat de andere partij de communicatie mist, kun je je ook afvragen hoe effectief de Nederlandse vrouw communiceren kan.
De man is niet sloom en stom omdat hij niet flirten kan, nee de vrouw zit in een ivoren toren en verwacht dat de man haar vage subtiliteiten opvangt.
De Nederlandse vrouw is dus eigenlijk gewoon een beetje autistisch.
Mochten er nu feministen zijn die zich beledigd voelen, rechts staat mijn mailadres.
Ja, het is een week stil geweest hier.
Ik had hier wel willen schrijven. Ik had ook wel een paar leuke ideetjes in m’n hoofd.
Zoals afgelopen vrijdag, toen de eerste sneeuw viel. Van die lekker dikke vlokken.
Dat het leuk was om te zien hoe blij mensen daar op reageren en hoe je dan heel voorzichtig hier en daar kerstmelodietjes geneuried hoort.
Ook had ik iets willen schrijven over radioreclame.
Dat je als luisteraar geacht wordt een absolute idioot te wezen.
Tenminste als je let op hoe de dames/heren reclamemakers je benaderen.
En over de hoeveelheid Engelse leenwoorden die je bij sommigen in hun Nederlands hoort.
Dat het gewoon geen Nederlands meer is.
(Nu, fun met je phone!)
Maar goed, het hoofd protesteerde. Het deed nogal zeer.
Het zat er even niet in.
Vanaf nu weer wel.
Ach, ik lul wel weer een eind weg.
zondag, oktober 26, 2003
donderdag, oktober 23, 2003
De tandarts is een aardige man.
Z’n assistente een echte lieve meid.
Ze willen graag dat ik binnenkort weer eens langs kom.
Twee gaatjes en een wortelkanaalbehandeling.
Auw.
dinsdag, oktober 21, 2003
Als mensen mij vanmiddag zouden hebben gezien, zo hier achter mijn computer, dan zouden ze elkaar aangekeken hebben en mij zonder hoop op verbetering hebben afgeschreven.
"Gelukkig is hij niet gevaarlijk voor z’n omgeving"
Bij het zoeken naar een CD-rom kwam ik een ander schijfje tegen.
‘Teaches typing’
Blind typen. Of in ieder geval met tien vingers.
Ik vind het mooi om te zien hoe mensen dit kunnen en zelf heb ik zoiets van:
‘Ooit zou ik het willen kunnen’
Dus hoppa, schijfje de speler in.
Bij het installeren deed ze al moeilijk, maar goed, uiteindelijk stond ze op m’n computer.
Copyrights 1994. Bijna tien jaar oud dus. OK, het typen zal in die jaren niet veel verandert zijn, dus gewoon proberen.
Ik type m’n naam in, beantwoord nog een paar vragen waarvan ik me afvraag waarom ze gesteld worden en druk op ‘start’.
Jahoor, tien jaar oud!
Een slecht getekend plaatje stelt een klaslokaal voor met een politiekcorrecte zwarte lerares in kledij die tien jaar geleden ook al hopeloos uit de mode moet zijn geweest.
Een leuk geprobeerde vrouwenstem heet mij welkom met een verschrikkelijke Amerikaanse tongval. De stem snijdt akelig door m’n lijf en al gauw heb ik bij de opties de stem uit het programma verbannen.
Tenminste, bijna.
Ze zegt niets meer totdat de digitale negerin vindt dat ik er te lang over doe om de juiste knopjes op het toetsenbord te vinden.
“I’m sorry the time for this lesson has expired, we’ll move on now”
Mijn computer die mij vertelt dat ik er te lang over doe! En dat met zo’n verschrikkelijke tongval!
“Wel godverredomme, waar bemoei je je mee KUT, ik zit hier godverredomme toch te typen!”
Ik kan namelijk erg boos worden op apparaten. Computers zeker.
Waar haalt dat mens het lef vandaan om mij te zeggen dat we aan de volgende les beginnen moeten?
Het is mijn computer, het is mijn software, zij is van mij.
Zij heeft mij niets te vertellen En al helemaal niet moet ze mij met z’n verachtenswaardige tongval.
En in plaats van mij de les nog een keer te laten doen, gaat ze vrolijk naar de volgende les, met de letters ‘E’ en ‘I’ er bij.
“Wel godverredomme achterlijke ******-************ laat me het dan overdoen als het niet goed is, jij ***** ***********!”
Als het een film was geweest, zou ik een grijze oude redneck zijn geweest en zou mijn dochter bezorgd om het hoekje gekeken hebben en iets gezegd hebben van :
“Denk toch aan je bloeddruk pappa”
Met de vele weg ge-PIEP-te woorden zou het best een amusant stukje film zijn geworden.
Maar het is geen film.
Ik denk dat het nog lang kan duren voor ik met tien vingers typ.
maandag, oktober 20, 2003
Op het werk kreeg ik een best moeilijke klus toegewezen.
Een karwei waarbij improvisatie, inzicht, geluk en gods genade een belangrijke rol zouden spelen.
‘Durf je het aan?’
Jahoor, kom maar op, Bart pakt alles aan.
Een lekker stuk werk om m’n tanden in te zetten.
En dan, dan als alles klaar is, het geïmproviseer blijkt te werken, je inzicht je door moeilijke stukken gesleept heeft, het geluk aan je zijde was en gods genade barmhartig, dan moet je eigenlijk een dikke sigaar hebben. Bijvoorbeeld zo’n havanna.
Zoals vroeger bij The A-team, kijk je dan recht in de camera en met grote glimlach zeg je:
‘I love it when a plan comes together’
zondag, oktober 19, 2003
Vaak (meestal) is het een zooi bij mij thuis.
Maar het is mijn zooi.
Het is een zooi naar mijn systeem.
Vaak genoeg is het gebeurd dat ik m’n zooi opgeruimd heb en vervolgens niets weer kon vinden.
Naast mijn bed bijvoorbeeld liggen kleren.
Kleren die ik vaker dan eens wil dragen trek ik ’s nachts uit en laat ik naast m’n bed liggen.
De volgende dag weet ik ze dan direct te vinden.
Als ik dan schone kleren uit de kast aantrek, liggen die ’s nachts naast m’n bed en schuiven de vorige kleren van zelf een stukje op.
M’n buro/eettafel heeft een vergelijkbaar systeem.
Papieren waar ik iets mee moet doen liggen in de buurt van m’n toetsenbord en monitor.
Hoe belangrijker de papieren, hoe dichter bij ze liggen.
Iets meer naar links heb ik vaak een grote berg met zooi liggen.
Dingen hier uit die ik regelmatig gebruik liggen boven op. Dingen die ik minder vaak gebruik komen hierdoor vanzelf verder en verder naar onderen te liggen.
Als ik iets nodig heb hoef ik mezelf enkel af te vragen hoe vaak ik het desbetreffende artikel de laatste tijd gebruikt heb en ik weet het zo te vinden.
Zo wist ik vanmiddag twee spijkertjes tot op een halve meter nauwkeurig te vinden op de grond tussen een kastje en m’n tafel.
zaterdag, oktober 18, 2003
Ik had nog een zelfgemaakte pastasaus in de pan.
Even op het vuur warm maken en men heeft een maaltijd.
De buurvrouw belt aan en begint direct met haar onophoudelijke kletsgeweld.
Met wegdwarrelende gedachten roer ik door m’n prakje en luister ik naar de buurvrouw, die ondertussen op m’n bureaustoel zit en druk aan het MSN-en en Hotmailen is.
Half luisterend en half meedrijvend op m’n gedachten kom ik naast haar zitten en begin te eten.
Halverwege een verhaal van de buurvrouw en halverwege m’n maaltijd bedenk ik opeens:
‘Hey hier had nog pasta door gemoeten’
Ik woon in een huurappartement.
Een tweekamerappartementje. Leuk gelegen, niet echt groot.
Vele mensen voor mij hebben hier gewoond en hun sporen achtergelaten.
Zo telde ik net in mijn badkamertje van nog geen twee bij twee drieentwintig ongebruikte gaten met plug in de muur.
Best wel veel voor zo’n klein hokje.
Zelf heb ik er zes bijgeboord om m’n douchegordijn te hangen waar ik het hebben wil.
vrijdag, oktober 17, 2003
Vanmorgen had ik een half uurtje over. Ik moest wachten.
Met het zonnetje op m’n gezicht heb ik diertjes staan kijken.
Groot hert duwt klein hert opzij.
Klein hert is boos en jaagt een kip weg.
Eigenlijk wel heel menselijk hè?
donderdag, oktober 16, 2003
Ergens in het hoge noorden, Stockholm om precies te zijn, woont een donkerharig Italiaans meisje vol temperament.
Het klinkt als het begin van een sprookje of verhaaltje. Maar in dit geval bestaat het meisje echt, en woont ze ook daadwerkelijk in Stockholm.
Enkele weken meer dan een jaar kennen E. en ik elkaar.
Mailen, SMS-en en één maal een erg beschonken telefoongesprek met oud-en-nieuw.
Vandaag was het zo’n dag waarbij je het eigenlijk helemaal niet erg vindt dat de zomer voorbij is.
De stralende zon op je gezicht, een wind die door het bladerdek van een enkele nog groene boom waait en met je jas aan helemaal niet koud.
Met zesendertig stuks van vierhonderd ASA in m’n camera heb ik m’n kraag rechtop gezet en ben ik wat rond wezen slenteren door de stad.
De stad ziet er in eens heel anders uit als je ook boven de begane grond van de pandjes om je heen kijkt. Een beetje alsof je toerist bent in eigen stad.
De stad ziet er ook een stuk mooier uit als je alle mooie hoekjes en kanten fotograferen wil voor iemand die de stad niet kent.
M’n goede zin speelde natuurlijk ook wel mee.
woensdag, oktober 15, 2003
Uitspraak van de week:
'Life sucks, but sit back and enjoy it!!'
Levensbeschouwende woorden van mevrouw A.
maandag, oktober 13, 2003
Naar de bouwmarkt gaan vind ik altijd wel leuk.
Het heeft wel wat. Iets professioneels.
Een hal vol met allemaal van die mooie timmerdingen.
En dan lopen daar ook altijd van die mensen die dan precies weten waar die timmerdingen voor zijn en wat je er mee kunt.
Ikke niet.
Vaak loop ik daar en verbaas ik me er weer over wat er allemaal bestaat.
Meestal koop ik een zooi spul waarmee ik denk het bouwsel welke ik in mij hoofd heb te kunnen maken. En dan koop ik gaandeweg steeds weer nieuw spul waarvan het blijkt dat ik het nodig heb.
Ik vind het altijd wel leuk dat geklus, maar het duurt zo lang.
Maar ik moet zeggen, dat het resultaat vaak verbluffend acceptabel is.
Mijn mooiste bouwmarktgang vind ik nog steeds die ene keer dat ik er heen ging vlak na dat ik met m’n dronken kop ergens halverwege een zaterdagnacht op een skateboard gesprongen ben.
In m’n werkkleren en met een grote witte mitella om zaagjes kopen voor m’n decoupeerzaag.
Het had wel wat; ‘doe maar grof, die zagen lekker snel’
zondag, oktober 12, 2003
Sinds de tijd dat je bij de ansichtkaartengigant enkel nog postzegels per vijf kopen kan slingeren er in mijn huis altijd een stuk of drie velletjes met nog vier postzegels er op.
zaterdag, oktober 11, 2003
Het leuke van vlak bij de Duitse grens wonen is dat als men zo eens een verloren middag heeft, men deze aan de andere kant van de grens doorbrengen kan.
Ach het stelt niet echt veel voor maar het is een leuk stukje treintjerijden en het is aardig even daar bij de Pruisen te kijken.
Met je tasje vol dingen die je hier niet en daar wel krijgen kunt besluit je dan eventjes eentje te drinken om alvast met je nieuwigheidjes te spelen.
Dan betaal je met een twee-euro-muntje.
Je schuift je valuta over de bar met het portret van ons-aller-Bea naar boven.
Da’s dan best leuk, zo’n euro.
Een meisje welke ik ken heeft van haar moeder vroeger afgekeken dat je best met een goede bel cognac naar bed kunt.
Ik had geen cognac in huis maar wel een mooie whisky.
Gezellig kwam ze naast me op bed zitten met een flinke borrel ingeschonken.
‘Zo whisky op bed?’ vroeg ik geamuseerd verbaasd.
Ach daar had ze nu zin in, en het was zo gezellig saampjes in de slaapkamer.
Vastberaden liep ik de woonkamer in en kwam terug met een dikke sigaar.
‘Ja laten we het dan goed doen’
Mijnheer en Mevrouw Capone genoten van elkaar en het goede leven.
’T Is een tijdje geleden maar ik moest er vanmiddag aan denken.
donderdag, oktober 09, 2003
Zo het geëtaleerde menu van de Burgerking lezend vroeg ik mij dinsdag af wat er toch met onze Nederlandse taal gebeurt.
woensdag, oktober 08, 2003
Jawel, omdat het zo lekker modieus is om anti-Amerika te zijn ziet heel de wereld deze supernatie weer als mondiale Joker.
Arnie als gouveneur. Haha, de Terminator wil zeker ook nog een keer president worden!
Lachen hé?
Laten we niet vergeten dat Ronald Reagan in zijn tijd ook genoeg indianen naar de eeuwige jachtvelden geschoten heeft op het witte doek.
Zelf verwacht ik dat een van de onderstaande mensen in 2012 een gooi naar het presidentschap zal doen:
dinsdag, oktober 07, 2003
Lieve Anne,
Speciaal voor jou brandt er hier in m’n bescheiden huisje een kaarsje.
Kort, maar welgemeend.
Iedere ochtend kijk ik naar het rustig dansende gele vlammetje.
Als je dan zo ergens in de ochtend zo een kwartiertje na achten, je ineens eventjes gesterkt voelt weet je van waar het komt.
Succes.
Pfff, het idee van 'later als ik groot ben wil ik schrijver worden' bevalt me wel, maar het is niet goed voor de nachtrust.
Er ligt sinds een tijdje nu pen en papier naast m'n bed.
En daar in die half echte wereld tussen net wel en net niet de slaap gevat hebben, daar waaien de beste ideeën dromerig voorbij.
Zo af en toe pluk ik er één en stoei vervolgens onophoudelijk met woorden in m'n hoofd tot het idee zo aangekleed is dat ik het wel of niet aardig vind.
En verdomme net dan, daar in die halve droomwereld moet het licht weer aan om de hersenspinsels vast te leggen op het papier.
Dan begint het proces overnieuw tot ik uitgeput m'n laatste idee onopgeschreven laat vieren en de echte droomwereld betreed.
Met enige trots mag ik wel melden dat op de site van Bicat (men kijkt tussen de linken) twee resultaten van deze nachtelijke overpeinzingen geplaatst staan.
Iets ander soort verhaaltjes als hier, wel ondertekend met Bart.
Misschien moet ik over een tijdje als een echte schrijver een oud halfversleten tweedjasje dragen en dromerig in het hoekje van een café gaan zitten.
Ach dat komt later wel.
zondag, oktober 05, 2003
Zo besloot ik ook maar eens literatuur te lezen.
En wel ‘Lolita’ van ‘Vladimir Nabokov.’
Met dit schrijven in mijn achterhoofd las ik vandaag over een nieuwe tennis-nimfijn die niet met Kournikova vergeleken wil worden.
Ach meisje toch, game-set-match, je bent Anna al lang voorbij.
Maria Sharapova
Soms vraag ik me wel eens zinloze dingen af.
U kent het wel.
Van die vragen die als ze beantwoord zijn geen enkele bijdrage leveren aan een productiever of gelukkiger leven. Ook geen bijdrage aan het leven van een ander.
Zo dacht ik laatst aan achtergrondmuziek bij pornofilms.
U weet wel. (ook de schijnheiligen onder u weten wat ik bedoel)
Van die zenuwachtige monotone toonladdertjes gespeeld op een synthesizer.
Wie maakt die muziek?
En zou het een bewuste keuze geweest zijn om carrière na te streven in de pornofilm-achtergrondmuziek-wereld?
Bestaan er misschien mensen die ooit een ochtend wakker geworden zijn, onder de douche gekropen zijn en geheel onverwacht de heldere inval gekregen hebben van: ‘dát is wat ik nu wil met mijn leven’?
En toch wordt die muziek gemaakt. Een gespecialiseerde videotheek niet ver van mijn huis staat tot de nok toe gevuld met VHS-banden met dit soort muziek op de achtergrond.
Waar zou de muzikant in kwestie z’n inspiratie vandaan halen? Bekijkt hij, verveeld iedere keer hetzelfde te zien in een andere uitvoering, zo’n film met één hand in z’n broek en de andere op het toetsenbord?
Waarom hebben dit soort films eigenlijk niet gewoon normale achtergrondmuziek?
Van die muziek die in het echte leven ook een prettige wending kan geven aan het geheel, indien ze maar niet te hard staat?
Of stil?
Of ben ik de gene die het niet begrepen heeft?
Heeft heel de wereld oude cassettebandjes of vers bestelde Cd’tjes in het nachtkastje liggen met dit soort muziek, om zo de totaalbelevenis te optimaliseren?
Laat heel de wereld zijn of haar geest wegdrijven op deze plingels om zo met partner in absolute extase te geraken?
En heb ik het altijd maar met echte muziek gedaan?
Nee toch?
Eigenlijk beviel het wel.
zaterdag, oktober 04, 2003
Dit heb ik nog nooit meegemaakt, Oostblokpraktijken op het internet.
Hebben de mensen van Norton niet gewoon een inbox waar de in het weekend gestuurde mailtjes zich verzamelen om op maandag gelezen te worden?
En deze mensen vertrouw ik de beveiliging van m'n computer toe?
-Sorry. Het is op dit moment niet toegestaan berichten achter te laten in dit discussieforum.
Wees u er alstublieft van bewust dat Symantecs openingsuren zijn van maandag tot en met vrijdag. Dit geldt voor zowel de telefonische ondersteuning als ook online support. Voor service gedurende het weekend, raden wij u aan de online Knowledge Base te gebruiken om het antwoord op uw vraag te vinden. Wij danken u voor uw geduld en medewerking.-
Woont u tegenover een café?
Woont u tegenover een café met een leuk terras, met vriendelijke bediening en met aardige gasten?
Woont u tegenover een café waar je best lekker kunt eten?
Woont u tegenover een café waar gisterenavond een live-band speelde?
Een live-band zo slecht dat men zich afvraagt wie deze mensen uitgenodigd heeft?
En waarom?
Ik woon tegenover zo'n café.
Normaal best gezellig.
vrijdag, oktober 03, 2003
Op de basisschool en op de middelbare school vond men mij zielig.
Met name de geitenwollesokken-doodknuffeltypes vonden mij zielig.
Ik ben namelijk dyslectisch.
Ooohhoo
Jaren lang heeft men geprobeerd mij een vele malen groter probleem aan te praten dan ik daadwerkelijk had.
Zelfvertrouwen van mij afscheurend kreeg ik bijles, huiswerkbegeleiding en extra examentijd.
Stelletje prutsmutsen!
Toenmalig voor één minder dan honderd guldens heb ik van de firma Van Dale een spellingcorrector gekocht. (helden)
Zojuist heb ik deze weer geïnstalleerd en ben ik met veel geduld over m'n eerder geschreven stukjes heen gefietst.
Mocht er toch nog een misspelling door het net van Van Dale glippen vind ik dat u bij dezen mag zeuren. Ik heb eventuele blaam afgekocht :-)
Het gaat er ook om wat je schrijft, niet hoe je het schrijft.
Ook zielig en dyslectisch? Voor enkele €’s er af –klik-
P. werkt in een winkel.
Samen met S. kom ik geregeld bij P. in de winkel.
Om gezellig te kletsen, om kleren te kopen of om te kijken naar met name de achterkant van N.
Meestal is geen van allen het doel van een bezoek van tevoren bekend.
Soms worden onder het kletsen kleren gekocht, soms kijken we onder het kletsen gedrieën enkel naar met name de achterkant van N.
Om de verkoop te bevorderen hangen er in de winkel smakelijke posters van mooie vrouwen.
Geen platte geile wijven maar smaakvolle dames in mooie kledij.
Gezien ik een vrij saai halletje voor mijn voordeur heb, heb ik P. ooit eens gevraagd of ze nog zo’n poster over hadden.
Nu volgt een korte dialoog gehuld in een flinke alcoholnevel:
‘Hey Bart, waarschijnlijk kan ik zo’n poster met vrouw voor je regelen’
“Haha, da’s mooi man, ik was het al bijna vergeten”
‘Ja de najaarscollectie komt er aan’
“Aha”
‘Ja die poster met vrouw hebben we dus nog wel eventjes nodig, we gaan van de ene collectie naar de andere. Tijdens die overgang willen we de poster met vrouw nog gebruiken’
“Mmm, fijne vent ben jij, een vrouw moet dus eerst in de overgang voor ik d’r van je mag hebben?”
Met een dronken lach keek P. mij aan.
donderdag, oktober 02, 2003
Gisteravond waren ze er weer.
Het was alsof ze zoemend rondvlogen opzoek naar een laatst bloederig maal in de wetenschap dat voor hun soort de Apocalyps niet lang op zich zou laten wachten.
Zich neergelegd hebbend bij hun noodlot van de vriesdood probeerden de kleine satans nog één maal mijn lijf leeg te zuigen om hier na dronken van mijn bloed zich content terug te trekken in een donkere eenzame vergeten hoek.
Met sadistisch genoegen heb ik ze gedood.
Eén zelfs heb ik executiestijl-achtig langzaam doch doeltreffend vermorzeld tussen mijn duim en wijsvinger.
Oh welk een victorieus moment toen ik het fijngewreven karkas over mijn vingertoppen gesmeerd zag zonder gemengd te wezen met mijn bloed.
Mijn lijf was gered.
Het was echter een overwinning met een bittere nasmaak.
De kleine duivels, net zo goed als ik, weten dat in minder dan een half jaar een nieuwe generatie onder luid gezoem en met een lange zomer voor zich, zich kolossaal op ons zullen storten.
De nachten zullen weer een hel zijn, rust voorbij en de wanhoop nabij.
Waarom heeft God muggen gemaakt?
